کرده دلم را چو قصب رخنه گاه

تنگ دل از خنده ترکان شکر

سرمه بر از چشم غزالان نظر

ترک قصب پوش من آنجا چو ماه

مه که به شب دست برافشانده بود

آنشب تا روز فرو مانده بود

ناوک غمزه اش چو سبک پر شدی