ناوک غمزه اش چو سبک پر شدی

کرده دلم را چو قصب رخنه گاه

مه که به شب دست برافشانده بود

آنشب تا روز فرو مانده بود

جان به زمین بوسه برابر شدی

شمع ز نورش مژه پر اشک داشت

چشم چراغ آبله از رشک داشت