مه که به شب دست برافشانده بود

سرمه بر از چشم غزالان نظر

ترک قصب پوش من آنجا چو ماه

کرده دلم را چو قصب رخنه گاه

آنشب تا روز فرو مانده بود

ناوک غمزه اش چو سبک پر شدی

جان به زمین بوسه برابر شدی