زیر مبین تا نشوی پایه ترس

جان تو از عهده کی آید برون

راه چنان رو که ز جان دیده ای

بر دو جهان زن که جهان دیده ای

پس منگر تا نشوی سایه ترس

توشه ز دین بر که عمارت کمست

آب ز چشم آر که ره بی نمست