توشه ز دین بر که عمارت کمست

بر دو جهان زن که جهان دیده ای

زیر مبین تا نشوی پایه ترس

پس منگر تا نشوی سایه ترس

آب ز چشم آر که ره بی نمست

هم به صدف ده گهر پاک را

با زره و با زرهان خاک را