پس منگر تا نشوی سایه ترس

راه چنان رو که ز جان دیده ای

بر دو جهان زن که جهان دیده ای

زیر مبین تا نشوی پایه ترس

توشه ز دین بر که عمارت کمست

آب ز چشم آر که ره بی نمست

هم به صدف ده گهر پاک را