هم به صدف ده گهر پاک را

پس منگر تا نشوی سایه ترس

توشه ز دین بر که عمارت کمست

آب ز چشم آر که ره بی نمست

با زره و با زرهان خاک را

دور فلک چون تو بسی یار کشت

دست قوی تر ز تو بسیار کشت