وین به یکی گل ز توهم بمرد

دشمن از آن گل که فسونخوان بداد

ترس بر او چیره شد و جان بداد

آن بعلاج از تن خود زهر برد

هر گل رنگین که به باغ زمیست

قطره ای از خون دل آدمیست

باغ زمانه که بهارش توئی