باغ زمانه که بهارش توئی

وین به یکی گل ز توهم بمرد

هر گل رنگین که به باغ زمیست

قطره ای از خون دل آدمیست

خانه غم دان که نگارش توئی

سنگ درین خاک مطبق نشان

خاک برین آب معلق نشان