هر گل رنگین که به باغ زمیست

ترس بر او چیره شد و جان بداد

آن بعلاج از تن خود زهر برد

وین به یکی گل ز توهم بمرد

قطره ای از خون دل آدمیست

باغ زمانه که بهارش توئی

خانه غم دان که نگارش توئی