حوضه که دریا شود از آب جوی

دست چنان کش که به خرما رسد

دانه که طرحست فرا گوشه ای

دانه مخوانش چو شود خوشه ای

تا بهمان چشم نبینی دروی

شب چو ببست آنهمه چشم از سحر

روز درو دید به چشمی دگر