شب چو ببست آنهمه چشم از سحر

دانه مخوانش چو شود خوشه ای

حوضه که دریا شود از آب جوی

تا بهمان چشم نبینی دروی

روز درو دید به چشمی دگر

دشمنی دانا که پی جان بود

بهتر از آن دوست که نادان بود