تا بهمان چشم نبینی دروی

دانه که طرحست فرا گوشه ای

دانه مخوانش چو شود خوشه ای

حوضه که دریا شود از آب جوی

شب چو ببست آنهمه چشم از سحر

روز درو دید به چشمی دگر

دشمنی دانا که پی جان بود