چو چشم ترک تو بینند و زلف هندو را

تو خود به جوشن و برگستوان نه محتاجی

که روز معرکه بر خود زره کنی مو را

دیار هند و اقالیم ترک بسپارند

مغان که خدمت بت می کنند در فرخار

ندیده اند مگر دلبران بت رو را

حصار قلعه باغی به منجنیق مده