چو موی تافتی ای نیکبخت روی متاب

درون ما ز تو یک دم نمی شود خالی

کنون که شهر گرفتی روا مدار خراب

به موی تافته پای دلم فروبستی

تو را حکایت ما مختصر به گوش آید

که حال تشنه نمی دانی ای گل سیراب

اگر چراغ بمیرد صبا چه غم دارد