به موی تافته پای دلم فروبستی

بدین صفت که تو دل می بری ورای حجاب

درون ما ز تو یک دم نمی شود خالی

کنون که شهر گرفتی روا مدار خراب

چو موی تافتی ای نیکبخت روی متاب

تو را حکایت ما مختصر به گوش آید

که حال تشنه نمی دانی ای گل سیراب