کنون که شهر گرفتی روا مدار خراب

که را مجال نظر بر جمال میمونت

بدین صفت که تو دل می بری ورای حجاب

درون ما ز تو یک دم نمی شود خالی

به موی تافته پای دلم فروبستی

چو موی تافتی ای نیکبخت روی متاب

تو را حکایت ما مختصر به گوش آید