سعدیا گر همتی داری منال از جور یار

زان همی نالد که بر وی زخم بسیار آمدست

تا نپنداری که بعد از چشم خواب آلود تو

تا برفتی خوابم اندر چشم بیدار آمدست

تا جهان بودست جور یار بر یار آمدست