عمر نبود آن چه غافل از تو نشستم

سینه سپر کرد پیش تیر ملامت

هر شب و روزی که بی تو می رود از عمر

بر نفسی می رود هزار ندامت

باقی عمر ایستاده ام به غرامت

سرو خرامان چو قد معتدلت نیست

آن همه وصفش که می کنند به قامت