باقی عمر ایستاده ام به غرامت

هر شب و روزی که بی تو می رود از عمر

بر نفسی می رود هزار ندامت

عمر نبود آن چه غافل از تو نشستم

سرو خرامان چو قد معتدلت نیست

آن همه وصفش که می کنند به قامت

چشم مسافر که بر جمال تو افتاد