هر چند نمی سوزد بر من دل سنگینت

چون باد بجنباند شاخی ز گلستانت

دیوار سرایت را نقاش نمی باید

تو زینت ایوانی نه صورت ایوانت

گویی دل من سنگیست در چاه زنخدانت

جان باختن آسانست اندر نظرت لیکن

این لاشه نمی بینم شایسته قربانت