حور عین می گذرد در نظر سوختگان

تشنه جان می دهد و ماء معین می گذرد

سرو اگر نیز تحول کند از جای به جای

نتوان گفت که زیباتر از این می گذرد

یا مه چارده یا لعبت چین می گذرد

کام از او کس نگرفتست مگر باد بهار

که بر آن زلف و بناگوش و جبین می گذرد