تا به افسوس به پایان نرود عمر عزیز

دوش بی روی تو آتش به سرم بر می شد

و آبی از دیده می آمد که زمین تر می شد

همه شب ذکر تو می رفت و مکرر می شد

چون شب آمد همه را دیده بیارامد و من

گفتی اندر بن مویم سر نشتر می شد