چون شب آمد همه را دیده بیارامد و من

و آبی از دیده می آمد که زمین تر می شد

تا به افسوس به پایان نرود عمر عزیز

همه شب ذکر تو می رفت و مکرر می شد

گفتی اندر بن مویم سر نشتر می شد

آن نه می بود که دور از نظرت می خوردم

خون دل بود که از دیده به ساغر می شد