خون دل بود که از دیده به ساغر می شد

چون شب آمد همه را دیده بیارامد و من

گفتی اندر بن مویم سر نشتر می شد

آن نه می بود که دور از نظرت می خوردم

از خیال تو به هر سو که نظر می کردم

پیش چشمم در و دیوار مصور می شد

چشم مجنون چو بخفتی همه لیلی دیدی