تو را چه غم که یکی در غمت به جان آید

مروتست که هر وقت از او بیندیشند

تو ای توانگر حسن از غنای درویشان

خبر نداری اگر خسته اند و گر ریشند

که دوستان تو چندان که می کشی بیشند

مرا به علت بیگانگی ز خویش مران

که دوستان وفادار بهتر از خویشند