کاین بلاییست که از طبع بشر می نرود

در من این عیب قدیمست و به در می نرود

که مرا بی می و معشوق به سر می نرود

صبرم از دوست مفرمای و تعنت بگذار

مرغ مولوف که با خانه خدا انس گرفت

گر به سنگش بزنی جای دگر می نرود

عجب از دیده گریان منت می آید