گر به سنگش بزنی جای دگر می نرود

صبرم از دوست مفرمای و تعنت بگذار

کاین بلاییست که از طبع بشر می نرود

مرغ مولوف که با خانه خدا انس گرفت

عجب از دیده گریان منت می آید

عجب آنست کز او خون جگر می نرود

من از این بازنیایم که گرفتم در پیش