عجب از دیده گریان منت می آید

کاین بلاییست که از طبع بشر می نرود

مرغ مولوف که با خانه خدا انس گرفت

گر به سنگش بزنی جای دگر می نرود

عجب آنست کز او خون جگر می نرود

من از این بازنیایم که گرفتم در پیش

اگرم می رود از پیش اگر می نرود