اگرم می رود از پیش اگر می نرود

عجب از دیده گریان منت می آید

عجب آنست کز او خون جگر می نرود

من از این بازنیایم که گرفتم در پیش

خواستم تا نظری بنگرم و بازآیم

گفت از این کوچه ما راه به در می نرود

جور معشوق چنان نیست که الزام رقیب