عجب آنست کز او خون جگر می نرود

مرغ مولوف که با خانه خدا انس گرفت

گر به سنگش بزنی جای دگر می نرود

عجب از دیده گریان منت می آید

من از این بازنیایم که گرفتم در پیش

اگرم می رود از پیش اگر می نرود

خواستم تا نظری بنگرم و بازآیم