گویی ابریست که از پیش قمر می نرود

خواستم تا نظری بنگرم و بازآیم

گفت از این کوچه ما راه به در می نرود

جور معشوق چنان نیست که الزام رقیب

تا تو منظور پدید آمدی ای فتنه پارس

هیچ دل نیست که دنبال نظر می نرود

زخم شمشیر غمت را به شکیبایی و عقل