زخم شمشیر غمت را به شکیبایی و عقل

گویی ابریست که از پیش قمر می نرود

تا تو منظور پدید آمدی ای فتنه پارس

هیچ دل نیست که دنبال نظر می نرود

چند مرهم بنهادیم و اثر می نرود

ترک دنیا و تماشا و تنعم گفتیم

مهر مهریست که چون نقش حجر می نرود