چند مرهم بنهادیم و اثر می نرود

تا تو منظور پدید آمدی ای فتنه پارس

هیچ دل نیست که دنبال نظر می نرود

زخم شمشیر غمت را به شکیبایی و عقل

ترک دنیا و تماشا و تنعم گفتیم

مهر مهریست که چون نقش حجر می نرود

موضعی در همه آفاق ندانم امروز