تا تو منظور پدید آمدی ای فتنه پارس

گفت از این کوچه ما راه به در می نرود

جور معشوق چنان نیست که الزام رقیب

گویی ابریست که از پیش قمر می نرود

هیچ دل نیست که دنبال نظر می نرود

زخم شمشیر غمت را به شکیبایی و عقل

چند مرهم بنهادیم و اثر می نرود