که در حدیث نیاید چو در حدیث آید

به حسن دلبر من هیچ در نمی باید

جز این دقیقه که با دوستان نمی پاید

حلاوتیست لب لعل آبدارش را

ز چشم غمزده خون می رود به حسرت آن

که او به گوشه چشم التفات فرماید

بیا که دم به دمت یاد می رود هر چند