که او به گوشه چشم التفات فرماید

حلاوتیست لب لعل آبدارش را

که در حدیث نیاید چو در حدیث آید

ز چشم غمزده خون می رود به حسرت آن

بیا که دم به دمت یاد می رود هر چند

که یاد آب بجز تشنگی نیفزاید

امیدوار تو جمعی که روی بنمایی