ز چشم غمزده خون می رود به حسرت آن

جز این دقیقه که با دوستان نمی پاید

حلاوتیست لب لعل آبدارش را

که در حدیث نیاید چو در حدیث آید

که او به گوشه چشم التفات فرماید

بیا که دم به دمت یاد می رود هر چند

که یاد آب بجز تشنگی نیفزاید