اگر چه فتنه نشاید که روی بنماید

بیا که دم به دمت یاد می رود هر چند

که یاد آب بجز تشنگی نیفزاید

امیدوار تو جمعی که روی بنمایی

نخست خونم اگر می روی به قتل بریز

که گر نریزی از دیده ام بپالاید

به انتظار تو آبی که می رود از چشم