مبند و گر تو ببندی خدای بگشاید

پدر که چون تو جگرگوشه از خدا می خواست

خبر نداشت که دیگر چه فتنه می زاید

توانگرا در رحمت به روی درویشان

به خون سعدی اگر تشنه ای حلالت باد

تو دیر زی که مرا عمر خود نمی پاید