از تو به تو آمدم به زنهار

من معتقدم که هر چه گویی

شیرین بود از لب شکربار

پیش دگری نمی توان رفت

عیبت نکنم اگر بخندی

بر من چو بگریم از غمت زار

شک نیست که بوستان بخندد