عیبت نکنم اگر بخندی

شیرین بود از لب شکربار

پیش دگری نمی توان رفت

از تو به تو آمدم به زنهار

بر من چو بگریم از غمت زار

شک نیست که بوستان بخندد

هر گه که بگرید ابر آزار