گفتی هوای باغ در ایام گل خوشست

بی طاقت از ملامت خلق و جفای یار

من ره نمی برم مگر آن جا که کوی دوست

من سر نمی نهم مگر آن جا که پای یار

ما را به در نمی رود از سر هوای یار

بستان بی مشاهده دیدن مجاهدست

ور صد درخت گل بنشانی به جای یار