من ره نمی برم مگر آن جا که کوی دوست

ما نفس خویشتن بکشیم از برای یار

یاران شنیده ام که بیابان گرفته اند

بی طاقت از ملامت خلق و جفای یار

من سر نمی نهم مگر آن جا که پای یار

گفتی هوای باغ در ایام گل خوشست

ما را به در نمی رود از سر هوای یار