بی طاقت از ملامت خلق و جفای یار

یار از برای نفس گرفتن طریق نیست

ما نفس خویشتن بکشیم از برای یار

یاران شنیده ام که بیابان گرفته اند

من ره نمی برم مگر آن جا که کوی دوست

من سر نمی نهم مگر آن جا که پای یار

گفتی هوای باغ در ایام گل خوشست