که چو رفت از کمان نیاید باز

جهد کردم که دل به کس ندهم

چه توان کرد با دو دیده باز

زینهار از بلای تیر نظر

مگر از شوخی تذروان بود

که فرودوختند دیده باز

محتسب در قفای رندانست