مگر از شوخی تذروان بود

چه توان کرد با دو دیده باز

زینهار از بلای تیر نظر

که چو رفت از کمان نیاید باز

که فرودوختند دیده باز

محتسب در قفای رندانست

غافل از صوفیان شاهدباز