غافل از صوفیان شاهدباز

مگر از شوخی تذروان بود

که فرودوختند دیده باز

محتسب در قفای رندانست

پارسایی که خمر عشق چشید

خانه گو با معاشران پرداز

هر که را با گل آشنایی بود