هر که را با گل آشنایی بود

غافل از صوفیان شاهدباز

پارسایی که خمر عشق چشید

خانه گو با معاشران پرداز

گو برو با جفای خار بساز

سپرت می بباید افکندن

ای که دل می دهی به تیرانداز