گو برو با جفای خار بساز

پارسایی که خمر عشق چشید

خانه گو با معاشران پرداز

هر که را با گل آشنایی بود

سپرت می بباید افکندن

ای که دل می دهی به تیرانداز

هر چه بینی ز دوستان کرمست